Środki i preparaty na mszycę burakową
Fot. Joymaster, Public Domain, Wikimedia Commons
Mszyca burakowa (Aphis fabae) to pluskwiak równoskrzydły z rodziny mszycowatych (Aphididae). Jej inna nazwa to mszyca trzmielinowo-burakowa. Jest to gatunek dwudomowy, co oznacza to, że do pełnego cyklu rozwojowego potrzebuje dwóch żywicieli. Zimuje w postaci jaj na krzewach trzmieliny, kaliny koralowej lub jaśminowca a wiosną i latem przenosi się na chwasty i rośliny uprawne takie jak: buraki, szpinak, bób, mak, fasolę, rabarbar i borówkę. Ciało dorosłego osobnika jest niemal czarne, o długości ok. 1,5–2,5 mm. Formy uskrzydlone są czarne i błyszczące a nimfy (ostatnie stadium larwalne) mają na grzbiecie białe plamki.
Mszyca burakowa - objawy
Mszyca ta tworzy bardzo liczne, zbite kolonie, zazwyczaj na spodniej stronie liści oraz na wierzchołkach pędów. Wysysa soki roślinne, co prowadzi do deformacji części rośliny. Silnie porażone liście zwijają się do dołu i marszczą a rośliny pozbawione składników pokarmowych wolniej rosną i mogą żółknąć. Obficie wydzielana rosa miodowa oblepia liście, co sprzyja rozwojowi grzybów sadzakowych ograniczających fotosyntezę. Mszyca burakowa jest groźnym wektorem chorób wirusowych, m.in. żółtej mozaiki fasoli czy pstrokacizny bobu.
Mszyca burakowa - zwalczanie, kiedy wykonywać opryski
Kluczowe jest niszczenie chwastów, które są roślinami żywicielskimi (np. komosy białej). Rośliny uprawne powinno się sadzić w odległości ok. 1 km od żywicieli zimowych. Opryski preparatami olejowymi przeprowadzone na przedwiośniu niszczą zimujące jaja mszyc. W trakcie sezonu wegetacyjnego opryski chemiczne wykonuje się przy dużej populacji. Pomocne są także preparaty naturalne zawierające wyciągi z wrotycza, pokrzywy lub domowe preparaty na bazie sody czy octu.
