Środki i preparaty na mszycę grochową
Whitney Cranshaw, Colorado State University / ©Bugwood.org
Mszyca grochowa (Acyrthosiphon pisum) ma jasnozielony kolor, czerwonobrunatne oczy i osiąga od 3,3-5 mm długości. Ma długie, cienkie nogi i czułki dłuższe od ciała. Jest największą z mszyc występujących w Polsce. Żeruje m.in. na grochu, lucernie, koniczynie i wyce. Jaja zimują na wieloletnich roślinach bobowatych a na groch owady przelatują na przełomie maja i czerwca. Sprzyja im ciepła i umiarkowanie wilgotna pogoda. Niskie temperatury i deszczowa aura ograniczają populację tej mszycy.
Mszyca grochowa – objawy
Mszyca grochowa zasiedla wierzchołkowe, najmłodsze części roślin i wysysa z nich sok. Deformacji ulegają kwiatostany, liście i strąki. Rośliny przestają rosnąć, więdną i mogą zamierać. Zawiązuje się mniej strąków, co przekłada się na mniejsze plony. Szkodniki te przenoszą groźne dla grochu wirusy a na spadzi rozwijają się grzyby sadzakowe.
Mszyca grochowa – zwalczanie, kiedy wykonywać opryski
Aby ograniczyć populację mszycy grochowej należy wybierać odmiany o krótkim okresie wegetacji i wcześnie wysiewać nasiona. Ważne jest usuwanie zasiedlonych fragmentów roślin i resztek roślinnych po zbiorach, odchwaszczanie uprawy i wspieranie naturalnych wrogów mszyc (np. biedronek i ich larw). Żółte tasiemki i lepy pomagają wyłapać uskrzydlone mszyce. Do oprysków można użyć naturalnych środków na bazie czosnku, wrotyczu, mydła potasowego oraz preparatów olejowych.
